Ze staan bijna allemaal in mijn kast: de romans van Julie Klassen. Alleen de laatste twee ontbreken. Want waar ik eerst niets fijner vond dan me verliezen in haar verhalen vol prachtige jurken, etc., was ik er een jaartje of twee terug opeens klaar mee. En toen haalde ik laatst onverwacht 'Kerst op Ivy Hill' uit de brievenbus. Tja, wat nu?
.
Ik besloot hem boven op mijn TBR-stapel te leggen. Wat niet zo slim bleek. Want doordat hij daar zo in het zicht lag (mijn TBR-stapel prijkt op mijn bureau waarachter ik heel de dag zit), zag ik hem voortdurend. En de cover is zo heerlijk kerstig dat één blik erop al genoeg is om je in de kerststemming te brengen als je van kerst houdt. En ik houd heel véél van kerst. Gevolg? Ik verkeerde voortdurend in kerstsferen. En uiteindelijk ging ik overstag. Ik zou hem lezen.
In 'Kerst op Ivy Hill' gaat Richard Brockwell terug naar huis om kerst te vieren. Hij is liever in Londen, ver bij de familiegeheimen en pijn uit het verleden vandaan. Maar wanneer zijn moeder dreigt zijn toelage stop te zetten als hij niet langskomt met kerst, zit er niets anders op dan te gaan en deze kerstdagen op het platteland brengen allerlei verrassingen met zich mee.
Richard is vreselijk verwaand, ijdel en met zichzelf ingenomen. Niet bepaald aantrekkelijke karaktertrekken en toch vond ik hem meteen leuk. Z'n ad remme reacties en zijn manier van doen, hij nam mij ermee voor zich in en samen met fijne kerstsfeer zorgde dat ervoor dat ik bleef lezen, tot ik het verhaal plots uit had – nadeel van novelles, ze zijn altijd te kort – en ik een beetje teleurgesteld achterbleef.
Maar niet lang getreurd, want wat wil nu? Er volgde gewoon nog een kersttoetje: een kortverhaal van Dineke Epping. En Dineke bewees dat toetjes net zo lekker zijn als het hoofdgerecht. Want: ook een heerlijk kerstverhaal.
Dus houd jij van kerst en lezen? Haal dit boek dan in huis en vier de kerstdagen in het negentiende-eeuwse Engeland, samen met de bewoners van Ivy Hill en Almsbrick. Merry Christmas!