Let op: om deze website goed te kunnen gebruiken is het noodzakelijk om Cookies aan te zetten. Meer informatie...

Blog: Koninkrijk-ontwijkend-gedrag

Donderdag 27 augustus 2020













Koninkrijk-ontwijkend-gedrag

Ik heb nog wel eens last van Koninkrijk-ontwijkend-gedrag. Het begint met lurken aan het gif van 'vergelijk'. Ik vergaap en laaf me suf aan andermans talenten. Er zijn zoveel mensen die veel beter, mooier, sportiever én geestelijker zijn dan ik ben dat ik ze een prominentere plek toebedeel in Het Koninkrijk. En hoe meer ik lurk en vergaap hoe meer mijn zelfbeeld verslechtert tot ik onderuit zak in mijn slachtofferrol en mijn pruillip opzet want 'och arme ik, ik ben nou eenmaal niet zo gezegend met zoveel talenten, geestelijkheid als (…en vul maar een naam in). Ik negeer volledig mijn waardevolle taak binnen Gods Koninkrijk, hoe groot of klein die op dit moment ook is.
Zo las ik dit weekend een column in de Trouw van Franca Treur. Het was haar afscheidscolumn en aangezien mij was gevraagd ook een laatste column te schrijven was ik bovenmatig geïnteresseerd. Wie weet wat ik van Franca's bijdrage kan leren. Natuurlijk was het antwoord 'ja'. Van Franca's schrijftalent valt zéker wat te leren.
Na de laatste zin sloeg het toe. Het gif van 'vergelijk'. Mijn enthousiasme en nieuwsgierigheid verdwenen als sneeuw voor de zon en moedeloos staarde ik naar mijn papier. Wie denk ik nou eigenlijk wel dat ik ben dat ik beweer een column te kunnen schrijven die door een ander gelezen wil worden?
Eerlijk gezegd dacht ik dat ik dit allang achter me had gelaten, een tijdje terug tijdens een reis op het mooie eiland Kreta. Vóór deze reis begon kreeg ik de lijst vrouwelijke deelneemsters en ik had ze al gauw op voetstukken gezet, ver boven mij verheven. Sowieso waren ze onbetwist sportiever dan ik en er was zelfs één vrouw zo mooi als een engel…vond ik.
Tijdens de reis kwam ik achter de kwetsbaarheid, de zorgen, de struggles van al deze vrouwen in hun leven en binnen het Koninkrijk. Niemand loopt op glad geplaveide paden, zéker niet tijdens onze survival op Kreta. We hadden elkaar nodig om door de diepe kloof te gaan en over grote (struikel)blokken. En we vierden met elkaar onze overwinningen. Allemaal deel van Christus' lichaam. Met ieder onze eigen manier en onze eigen door God gegeven talenten nemen we deel aan het Koninkrijk van God.
Maar toch zo af en toe nog de valkuil van 'vergelijk'. Dan steekt het zijn pootje uit via een post op Facebook, een 'live' gesprek of de column van Franca, in de hoop dat ik erover struikel en moedeloos mijn taken neerleg. Als tegengif klinkt het lied van Peter Furler in mijn achterhoofd met de volgende lyrics:

'Get up, get off your seat
Move your feet, just do what He said.
It's all in your head, it's all in your head.'

En deze laatste blog schrijf ik in de overtuiging dat God alles kan gebruiken, hoe gebrekkig ook. Ik neem afscheid bij De Rank. Niet vanuit moedeloosheid trouwens. De Rank is een geweldige plek om te mogen werken. Samen met vrouwen die ook de diepe dalen en hoge toppen kennen. En ze worden aangegaan, onder Gods bescherming en leiding. In deze moeilijke tijd is dat ons vaste fundament. Zijn Koninkrijk houdt stand en zal eens komen in al Zijn glorie en heerlijkheid.
Op mijn prikbord hangt een postkaart met daarop 'Blijf bij je roeping', verwijzend naar Efeziërs 4:1b en met mijn afscheid van De Rank hoop ik daar gehoor aan te geven. Door mijn taken van de werkweek wat te versmallen. Meer tijd te geven aan het luisteren naar wat God fluistert in mijn hart hoe ik verder dienstbaar mag zijn binnen Zijn Koninkrijk. Een kleine of grote taak in dienst van de grootste Koning. Ik wens jullie Zijn zegen toe.