Let op: om deze website goed te kunnen gebruiken is het noodzakelijk om Cookies aan te zetten. Meer informatie...

Lezen met Luth

Lezen met Luth
Welkom bij Lezen met Luth!

Maurits Luth, onze insta-dominee, gaat voor jou 1100 bladzijden lezen en daar een verhaaltje van schrijven onder de noemer: Lezen met Luth!
Wil jij ook de mening van Luth horen over een bepaald boek? Laat het ons dan weten via de mail: rankkampen@solcon.nl

______________________________________________________________________________________________
Homo in de biblebeltHomo in de biblebelt
Christine Stam en Ineke de Jong
ISBN: 9789492433909
Uitgever: De vrije uitgevers
€ 19,99

Een huwelijk dat er waarschijnlijk nooit gaat komen: homo en de biblebelt. Twee vrouwen vertolken het ongemak tussen deze twee partners door elf mannen en één vrouw te interviewen. Twaalf mensen die vallen op mensen van hetzelfde geslacht. 'We luisterden zonder oordeel' staat in het voorwoord van deze twee zusters. Het is te hopen dat de lezers dat ook gaan doen.
Mijn 'oordeel' lag al wel snel klaar bij aanvang, eerlijk gezegd. Als niet-refo verbaas ik me soms, hoewel ik toch best wat gewend ben, over hoe bedrukkend het leven in deze kringen tóch nog kan zijn. Mijn oordeel daarover moest ik zien te onderdrukken bij het lezen. Wanneer ik dat naast mij neer weet te leggen lees ik met name bloedeerlijke verhalen over diepgaande worstelingen. Menig keer maakt mijn hart een vreugdesprongetje als ik lees dat het uit de kast komen in de kerk of in het gezin beantwoord werd met empathie en liefde. Andere keren krimp ik ineen van plaatsvervangende schaamte. Want hoe je ook moge denken over de weg die iemand anders zou moeten gaan: het gesprek daarover alleen al beginnen moet toch in vredesnaam wel 'gewoon' kunnen? Wie de refo-wereld niet van binnenuit kent zal waarschijnlijk ook snel de spanning rondom dit boek onderschatten. Er blijkt nog een hoop werk te liggen voor de kerk...
Maar er ligt met deze persoonlijke verslagen niet alleen maar werk voor de kerk. Ook 'de wereld' raakt door dit boek geconfronteerd met veelal gelukkige mensen met een homofiele geaardheid, die kiezen voor een celibatair leven vanuit hun persoonlijke geloofsovertuiging. En is dat niet onvoorstelbaar voor de meeste Nederlanders? Het is 'raar,' wereldvreemd, maar waar: maar er ís, zo lezen we hier, gewoonweg een ontzettend diepe vreugde te vinden in het kennen van Jezus. In Hem vinden we onze diepste vreugde en identiteit: al het andere is daarbij toch volledig secundair? We zijn ten diepste niet alleen wat we voelen, verlangen, hebben of doen. We zijn, in Christus, een kind van God. Dat moet en mag - bevrijdend voor elke christen, hoe geaard ook, voorop blijven staan.
Zeggen dat deze verzameling mensen zich met hun strenge keuze op dit moment nog teveel onderdrukt of later nog wel zal bijdraaien doet gevoelsmatig dan ook geen recht. Al was het sterker geweest om dat ook van nog meer vrouwen en ook oudere mannen te horen. Het blijft wel als een gemiste kans voelen dat er maar één vrouw gewonden werd om haar verhaal te doen en dat er van de elf mannen maar ééntje is die geboren is vóór 1980. Desalniettemin blijft staan dat we hier een eerlijke en rauwe serie getuigenissen hebben. Dat blijkt wel uit het feit dat een dozijn persoonlijke verhalen best veel is, in het bijzonder als het soms wat voorspelbaar wordt na een aantal. Toch lees je uit diep respect verder. En dat wordt je als lezer beloond.

Citaat:
'Rauw. En daarmee hoopvol.'
______________________________________________________________________________________________
Dialoog, dans en duelDialoog, dans en duel
Kees van Ekris
ISBN: 9789043537872
Uitgever: Kok Boekencentrum
€ 24,99

“Beste Maurits Luth, we zien uit naar de preek van aankomende zondag die je komt houden in onze gemeente. We hebben er deze week veel voor gebeden en gevast en ontvangen graag wat God wil zeggen door de preek heen. Als dat vijftig minuten zou duren vinden wij dat dan ook geen enkel probleem.” Stel je eens voor, dat we zúlke berichten zouden sturen naar onze gast-voorgangers? De praktijk is anders: de preek staat onder druk in veel gemeenten, in een wereld vol van snelle informatie en veel foto's is het al snel teveel gepraat. Het moet kort en praktisch, vinden de meesten. Kees van Ekris blijft, tegen deze mode in, volop geloven in de preek, laat hij zien in Dialoog, dans en duel: preken voor tijdgenoten.
Het is een overweldigende preek geworden van dominee Kees. Lang en stevig. De hoofdstukken lees je niet snel achter elkaar door. Dat is ook niet de bedoeling: na elk hoofdstuk volgen vragen voor verschillende doelgroepen die met het boek verder zouden willen. Het boek is niet alleen voor 'sprekers' maar ook juist voor de 'luisteraars,' werd beloofd. Of specifiek voor kerkenraden, bijvoorbeeld. Maar de kerkenraden die ik ken, zie ik dat niet zo snel doen. Van Ekris veronderstelt namelijk best wat theologische bagage, citeert veel en breed en hij gebruikt veel verschillende begrippen. Het duizelt me wat, na een tijdje: naast termen als 'existentiële verificatie,' 'participatie als preparatie' vind ik het met ook nog Duitse en Spaanse termen erbij soms best hard werken. 'Kill your darlings' was het preek-advies tijdens mijn colleges homiletiek, maar dat lijkt Van Ekris niet altijd te doen in dit boek. Al met al doet het mij maar zo denken dat hij in ieder geval zelf niet gelooft in hbo-dominees. Een vermoeden dat bevestigd lijkt te zijn in zijn verrassende pleidooi voor de toga aan het eind.
Niet dat hij zich per se een studeerkamer-geleerde toont, want ook het hedendaagse komt maar zo met gemak uit zijn pen rollen: hij kent de laatste films en analyseert de maatschappelijke trends scherp. Dat ziet hij dan ook duidelijk als zijn taak: een prediker moet leren in welke tijd hij preekt. Van de vele termen blijft deze term dan ook goed en dankbaar bij mij hangen: 'missionaire intelligentie.' Heb je als voorganger door waar het Woord kan aanhaken, hoe het kan landen bij mensen die volstrekt onbekend zijn met geloven? Dat vereist een andere kijk en vraagt ook op maandag het nodige van de predikant: tijden verstaan, profetisch inzicht, kranten lezen, films kijken. Op zondag je riedeltje doen dat niet aansluit bij mensen van vlees en bloed op maandag: dat moet nu écht een keer afgelopen zijn. Met die verdedigingsrede van de preek dient dit boek de Nederlandse gelovigen.
Dit werk is moeilijk te vergelijken met wat we in Nederland al hebben aan de hedendaagse 'praktische preek-boeken' van Henk Stoorvogel of Paulien Vervoorn. Ik zie uit naar een boek dat ze met z'n drieën gaan schrijven. Amen?

Citaat:
'Dit boek vraagt wel wat van jou, als lezer. Maar mag het onderwerp daar dan ook wel naar zijn?'

______________________________________________________________________________________________
De radicale uitbanning van haastDe radicale uitbanning van haast
John Mark Comer
ISBN: 9789033802898
Uitgever: Ark Media
€ 24,99

Gaat het je lukken om deze recensie helemaal te lezen? Dikke kans dat je 'm haastig even scant. En nog dikkere kans dat je dan niet alleen haastig leest, maar ook haastig leeft. De haast in deze wereld is niets minder dan een epidemie.
Waarom willen we allemaal toch alleen maar in de kortste rij staan? Waarom multi-tasken we ons suf, de hele dag? Waarom altijd maar zeggen 'lekker druk' op de vraag hoe het met je gaat?
In De radicale uitbanning van haast neemt voorganger John Comer je mee naar hoe hij zelf onderuitging door de haast. Zijn korte zinnen met vlugge taalgrapjes maken je als lezer bij tijden ook wel wat onrustig. Alsof je een e-mail van een vriend leest in plaats van een boek. Daarmee pakt hij misschien ook wel juist de mensen die hij wil bereiken: mensen die helaas nooit veel verder komen dan een e-mail lezen. Wie neemt nog de tijd voor een boek?!
Je kan 'een succes' zijn als drukbezette pastor, ontdekte John, maar tegelijkertijd een grote 'fail' als volger van Jezus. Zijn geestelijk leven was 0, zijn werk was 100 en zijn gezelligheid thuis was ver te zoeken. Alleen als hij laat in de avond nog maar wat goedkope wijn kon drinken en kon Netflixen kwam hij tot rust. Maar was dát de rust die God hem wilde geven? Bekering en bevrijding van een werkverslaving was nodig. Gehaast leven is de grote vijand van een geestelijk leven, ontdekte hij. Zo kon het niet langer. Zo wilde hij niet langer.
John begint met zichzelf, maar ontmaskert ook de maatschappelijke leugens van succes en drukke tijdsbesteding. 'Je bent je netwerk.' 'Langzaam is dom.' 'Druk zijn is belangrijk zijn.' Interessante achtergrondinformatie, over het ontstaan van de klok en het begrip van tijd in de geschiedenis bijvoorbeeld, maken het hier een daar ook even lekker luchtig. Dat is nodig, omdat je erg onder de indruk kan raken van hoe ziek we elkaar en onze maatschappij maken door over al die heilzame grenzen heen te gaan die God ons geeft. Haast is meer dan eens rebellie tegen God.
Jezus komt in dit boek naar voren als een Profeet voor onze tijd. Die ons terugbrengt naar Gods Woord en Zijn geboden, die bedoeld zijn 'ons tot leven.' Je gaat echt veel houden van de sabbat, als je dit boek leest. Je gaat verlangen naar reinheid en rust in je leven, bij elke pagina een beetje meer. Je gaat verlangen naar Jezus, vermoeid en belast als je bent.
Jezus deed het ons voor, die rust nemen, laat John meermaals overtuigend zien. En Jezus heeft een ánder, een zacht juk klaarliggen. En John gaat je dan vervolgens weer voor in hoe je dat concreet kan dragen, dat zachte juk, in het alledaagse leven. Wil je Jezus écht radicaal volgen? Dan wordt het tijd om te breken met de invloed van deze doorgedraaide wereld in je leven. En wees dan ontzettend radicaal door niet alleen maar e-mails te lezen, maar dit boek. Je hebt het einde van deze recensie al gehaald, nu alleen de tijd voor het boek nog.

Citaat:
'Dit is radicaal. Wie leeft naar wat je hier leest is revolutionair in deze ziekmakende, doorgedraaide wereld en weet zijn ziel te behouden.'

______________________________________________________________________________________________
EgoEgo
Bram van de Beek
ISBN: 9789043537261
Uitgever: Kok boekencentrum
€20,00

Met Ego in handen is het alsof je bij je gewaardeerde, wijze opa op de bank zit. Deze opa vertelt je,
wat er allemaal niet strookt in de huidige tijd waarin je leeft. Haarfijn word je uitgelegd wat het
probleem is in de samenleving. Zo'n 'profetenstem' is soms best even fijn.
Het benoemt namelijk wat je misschien al wel voelde, maar wat je zelf niet goed onder
woorden kon brengen. En dat terwijl het probleem groot is, het raakt de samenleving en ook
álle kerken. De refo's krijgen ervan langs, maar ook de evangelische beweging en de
protestantse kerken worden heus niet gespaard.
Wát is het probleem dan? Dat ben je zelf. Zo verschillend zijn die christenen niet: in
de Gereformeerde Gemeenten blijven ze maar zoeken naar de éigen zonde ('ik') en in de
evangelie-gemeente gaat het eigenlijk maar al te vaak om het éigen gevoel ('ik'). 'Dikke ikke'
is exact hetzelfde probleem, alleen de context is anders. Van de Beek ontmaskert dat
probleem in de maatschappij en onder christenen op een geniale manier. Door concreet te
spreken over macht, geld en seks en ook door realistisch te spreken over het kruis van de
lijdende Christus, dat midden in deze ik-gerichte wereld staat. Doordat Ego de donkere,
rottende plekken van ons hart plaatst in Zijn licht is het boek een verademing. Tenminste,
voor wie bereid is in deze confronterende spiegel te kijken.
Nog meer verademing is te vinden in het feit dat tegenover het 'ik' de 'Ik Ben' wordt
geplaatst in dit boek. Volledig afgebroken van jezelf wordt je vervolgens gewezen op
Christus. Zo komt na een verademing ook de bevrijding. In feite is het boek een degelijk
gereformeerd werk: ellende, verlossing en dankbaarheid. Typisch gereformeerd is ook de
verwijzing naar het sacrament van de kinderdoop, terwijl het begraven van het 'ik' toch veel
meer kracht zou hebben gehad als je denkt aan de doop door onderdompeling...
Aan wijze opa's kan je ontzettend veel hebben, maar ... ze komen soms iets langzaam op gang of
spreken nét een andere of iets te filosofische taal om direct de jongere
generatie te bereiken. Ook kan je bij je grootvader nog wel eens blijven zitten met de vraag:
maar hoe zou hij dit thema nou zélf, in zijn eigen leven ervaren? Een paar persoonlijke
voorbeelden uit het volleerde leven zou de volgende generatie nog
meer hebben gediend. Toch overheerst de dankbaarheid dat je op de
schouders mag staan van iemand die je weg wijst van je 'dikke ikke'
en je wijst op Christus.

Citaat:
'Wie een heilzame draai om z'n oren wil om vervolgens onder nog
meer indruk te komen van Jezus moet dit boek lezen.'

______________________________________________________________________________________________
De retraiteLezen met Luth-retraite
Kees Postma
ISBN: 9789043537957
Uitgever: Kok Boekencentrum
€ 16,99

Zoals je misschien wel eens hebt ervaren, vlak na een afgesloten vakantie of weekend
weg: het leek misschien te kort. Bij dit debuut van Kees Postma moet je ook zuinig zijn op je
hoofdstukjes, want De retraite leest héérlijk snel weg. Al wil de beperkte lengte niet zeggen
dat er je er niet veel aan gehad hebt. Want het gaat diep voor hoofdpersoon David: moet hij
wel of niet stoppen als voorganger? Wat dominee David en zijn kerk dient bij het
beantwoorden van die vraag is de nodige humoristische relativering van alle hoogdravende
gedachten. Postma weet dat geniaal en weloverwogen te doen en dient daarmee al zijn
collega-voorgangers, gemeenteleden en alle andere mensen die ook gediend mogen worden
met een beetje (of meer dan een beetje) zelfspot en een goed potje lachen.
Vergis je echter niet door te denken dat we hier met een moppenboek te maken
hebben. Uit alles blijkt dat Postma een ernstig betrokken ervaringsdeskundige is en de ins en
outs van het voorganger zijn kent én ze vervolgens ook weet te benoemen en zinvol te
kaderen. Dat laatste is de reden waarom Kees nog steeds voorganger is, zou je denken. Voor
het goedgelovige kerkvolk, dat hun refo dominee of hun charismatische pastor nog steeds
hoog op een sokkel heeft staan, zal dit boek shockerend kunnen zijn. Misschien is dit boek
dan ook nog wel eerder een reden om te janken, dan om te lachen. Want veel van de
omschreven situaties van de voorgangers staan maar een haartje af van de werkelijkheid in
christelijk Nederland vandaag. Trust me...
Het is dan ook te hopen dat dit boek niet wordt afgedaan als een vermakelijk en snel
weggelezen (en vergeten) lachertje, maar het gesprek verder mag bevorderen over wat we
als kerken in Zijn Naam toch soms voor een gedrocht gemaakt hebben van het ambt van
onze 'Dienaren des Woords.' Met een luchtige opstarter als dit boek moet dat gesprek toch
goed op gang kunnen komen? Mogelijk te beginnen bij voorgangers zelf: die kunnen altijd
wel en werkdag missen voor een studiedag of symposium met goed verzorgde gratis lunch.
Postma lijkt zelf al een beetje in zijn epiloog voor te sorteren op een soort-van excuses voor de
overdrijving die hij soms toepast. Ietwat overdreven waren voor mij ook de
talloze Ierse namen, want die zorgden voor enige vervreemding. Vier of vijf grappen op een
rij of stuntelige toevalligheden maakten soms ook dat ik tóch wat minder begon te lachen.
Maar nogmaals: er bleef - gelukkig én helaas! - ook nog veel te janken over. Daarmee is De
retraite - net als haar leider - een geschenk voor de kerk. Ga vooral wat doen met dat
geschenk.

Citaat:
'De retraite geeft wat de kerk in Nederland nodig heeft: zelfspot,
humor en een doodeerlijke reflectie op wat voor gekkenwerk we
hebben gemaakt van het voorganger-zijn.'