Let op: om deze website goed te kunnen gebruiken is het noodzakelijk om Cookies aan te zetten. Meer informatie...

Lezen met Luth

Lezen met Luth
Welkom bij Lezen met Luth!

Maurits Luth, onze insta-dominee, gaat voor jou 1100 bladzijden lezen en daar een verhaaltje van schrijven onder de noemer: Lezen met Luth!
Wil jij ook de mening van Luth horen over een bepaald boek? Laat het ons dan weten via de mail: rankkampen@solcon.nl

______________________________________________________________________________________________
EgoEgo
Bram van de Beek
ISBN: 9789043537261
Uitgever: Kok boekencentrum
€20,00

Met Ego in handen is het alsof je bij je gewaardeerde, wijze opa op de bank zit. Deze opa vertelt je,
wat er allemaal niet strookt in de huidige tijd waarin je leeft. Haarfijn word je uitgelegd wat het
probleem is in de samenleving. Zo'n 'profetenstem' is soms best even fijn.
Het benoemt namelijk wat je misschien al wel voelde, maar wat je zelf niet goed onder
woorden kon brengen. En dat terwijl het probleem groot is, het raakt de samenleving en ook
álle kerken. De refo's krijgen ervan langs, maar ook de evangelische beweging en de
protestantse kerken worden heus niet gespaard.
Wát is het probleem dan? Dat ben je zelf. Zo verschillend zijn die christenen niet: in
de Gereformeerde Gemeenten blijven ze maar zoeken naar de éigen zonde ('ik') en in de
evangelie-gemeente gaat het eigenlijk maar al te vaak om het éigen gevoel ('ik'). 'Dikke ikke'
is exact hetzelfde probleem, alleen de context is anders. Van de Beek ontmaskert dat
probleem in de maatschappij en onder christenen op een geniale manier. Door concreet te
spreken over macht, geld en seks en ook door realistisch te spreken over het kruis van de
lijdende Christus, dat midden in deze ik-gerichte wereld staat. Doordat Ego de donkere,
rottende plekken van ons hart plaatst in Zijn licht is het boek een verademing. Tenminste,
voor wie bereid is in deze confronterende spiegel te kijken.
Nog meer verademing is te vinden in het feit dat tegenover het 'ik' de 'Ik Ben' wordt
geplaatst in dit boek. Volledig afgebroken van jezelf wordt je vervolgens gewezen op
Christus. Zo komt na een verademing ook de bevrijding. In feite is het boek een degelijk
gereformeerd werk: ellende, verlossing en dankbaarheid. Typisch gereformeerd is ook de
verwijzing naar het sacrament van de kinderdoop, terwijl het begraven van het 'ik' toch veel
meer kracht zou hebben gehad als je denkt aan de doop door onderdompeling...
Aan wijze opa's kan je ontzettend veel hebben, maar ... ze komen soms iets langzaam op gang of
spreken nét een andere of iets te filosofische taal om direct de jongere
generatie te bereiken. Ook kan je bij je grootvader nog wel eens blijven zitten met de vraag:
maar hoe zou hij dit thema nou zélf, in zijn eigen leven ervaren? Een paar persoonlijke
voorbeelden uit het volleerde leven zou de volgende generatie nog
meer hebben gediend. Toch overheerst de dankbaarheid dat je op de
schouders mag staan van iemand die je weg wijst van je 'dikke ikke'
en je wijst op Christus.

Citaat:
'Wie een heilzame draai om z'n oren wil om vervolgens onder nog
meer indruk te komen van Jezus moet dit boek lezen.'

______________________________________________________________________________________________
De retraiteLezen met Luth-retraite
Kees Postma
ISBN: 9789043537957
Uitgever: Kok Boekencentrum
€ 16,99

Zoals je misschien wel eens hebt ervaren, vlak na een afgesloten vakantie of weekend
weg: het leek misschien te kort. Bij dit debuut van Kees Postma moet je ook zuinig zijn op je
hoofdstukjes, want De retraite leest héérlijk snel weg. Al wil de beperkte lengte niet zeggen
dat er je er niet veel aan gehad hebt. Want het gaat diep voor hoofdpersoon David: moet hij
wel of niet stoppen als voorganger? Wat dominee David en zijn kerk dient bij het
beantwoorden van die vraag is de nodige humoristische relativering van alle hoogdravende
gedachten. Postma weet dat geniaal en weloverwogen te doen en dient daarmee al zijn
collega-voorgangers, gemeenteleden en alle andere mensen die ook gediend mogen worden
met een beetje (of meer dan een beetje) zelfspot en een goed potje lachen.
Vergis je echter niet door te denken dat we hier met een moppenboek te maken
hebben. Uit alles blijkt dat Postma een ernstig betrokken ervaringsdeskundige is en de ins en
outs van het voorganger zijn kent én ze vervolgens ook weet te benoemen en zinvol te
kaderen. Dat laatste is de reden waarom Kees nog steeds voorganger is, zou je denken. Voor
het goedgelovige kerkvolk, dat hun refo dominee of hun charismatische pastor nog steeds
hoog op een sokkel heeft staan, zal dit boek shockerend kunnen zijn. Misschien is dit boek
dan ook nog wel eerder een reden om te janken, dan om te lachen. Want veel van de
omschreven situaties van de voorgangers staan maar een haartje af van de werkelijkheid in
christelijk Nederland vandaag. Trust me...
Het is dan ook te hopen dat dit boek niet wordt afgedaan als een vermakelijk en snel
weggelezen (en vergeten) lachertje, maar het gesprek verder mag bevorderen over wat we
als kerken in Zijn Naam toch soms voor een gedrocht gemaakt hebben van het ambt van
onze 'Dienaren des Woords.' Met een luchtige opstarter als dit boek moet dat gesprek toch
goed op gang kunnen komen? Mogelijk te beginnen bij voorgangers zelf: die kunnen altijd
wel en werkdag missen voor een studiedag of symposium met goed verzorgde gratis lunch.
Postma lijkt zelf al een beetje in zijn epiloog voor te sorteren op een soort-van excuses voor de
overdrijving die hij soms toepast. Ietwat overdreven waren voor mij ook de
talloze Ierse namen, want die zorgden voor enige vervreemding. Vier of vijf grappen op een
rij of stuntelige toevalligheden maakten soms ook dat ik tóch wat minder begon te lachen.
Maar nogmaals: er bleef - gelukkig én helaas! - ook nog veel te janken over. Daarmee is De
retraite - net als haar leider - een geschenk voor de kerk. Ga vooral wat doen met dat
geschenk.

Citaat:
'De retraite geeft wat de kerk in Nederland nodig heeft: zelfspot,
humor en een doodeerlijke reflectie op wat voor gekkenwerk we
hebben gemaakt van het voorganger-zijn.'