Toen ik negen jaar was, overleed mijn neefje, die maar vijf dagen jonger was dan ik, als gevolg van een auto-ongeluk. Dat greep me destijds erg aan en in de maanden daarna vroeg ik me regelmatig af hoe het zou zijn als zoiets binnen ons eigen gezin was gebeurd. Wat zou dat met ons hebben gedaan? Daar moest ik aan terugdenken toen ik laatst 'Nachtlied' van Barbara Taylor las, want die gaat over de gevolgen van net zo'n tragisch verlies.
Daar is het de negenjarige Daisy, de dochter van Grace en Owen Morgan en het zusje van Violet, die om het leven komt, nadat ze met Violet stiekem met vuurwerk heeft gespeeld in de tuin. Het drama heeft verwoestende gevolgen voor het gezin. Vader Owen zoekt troost in de drank en gaat elders wonen, terwijl moeder Grace zich in de armen stort van Smart, een denkbeeldige persoon die al sinds haar kindertijd opduikt als ze het moeilijk heeft. En net als nagenoeg alle andere plaatsgenoten geeft ze Violet de schuld van Daisy's dood. Daardoor is Violet op zichzelf aangewezen en samen met het schuldgevoel waarmee ze worstelt, drijft dat haar ten slotte tot een wanhopige beslissing…
Aangrijpend, kun je wel zeggen. En dat is misschien ook wel het woord dat dit verhaal, dat treffend duidelijk maakt welke verschillende uitwerkingen een groot verlies kan hebben op mensen, het beste samenvat. Maar er valt nog meer over te zeggen, want het is niet alléén aangrijpend. Tussen alle schrijnende gebeurtenissen die plaatsvinden in het twintigste-eeuwse mijnwerkersstadje gloort namelijk ook hoop op vergeving, verzoening en een nieuw begin. En daarnaast word je af en toe verrast met een sprankje humor. (Vooral het bezoek van evangelist Billy Sunday met zijn eigenaardige uitspraken doet je glimlachen.) En de combinatie van die drie – tragedie, hoop en humor – maakt dat je achter elkaar doorleest.
