Een paar maanden terug werd ik hoteldebotel verliefd en 'Ik hoor bij jou' van Lizzie Page was de gelukkige; of beter gezegd: de cover ervan. (En dat terwijl er geeneens een knappe man op staat.) Dus ik zette hem op mijn BRL (bucketreadlist) en een paar weken terug werd ik verblijd met de komst van mijn nieuwe knapperd.
En toen was het tijd om te ontdekken of-ie vanbinnen net zo mooi is als vanbuiten. Maar voordat ik dat verklap even het verhaal in het kort. In 1939, aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog, krijgt de Britse Vivienne een evacué toegewezen: de kleine Pearl uit Londen. Naarmate de band tussen Pearl en Vivienne groeit, blijkt dat hun levens meer vervlochten zijn dan ze denken en dat dwingt Vivienne om een pijnlijke episode uit haar verleden onder ogen te zien: de tijd dat ze tijdens de Grote Oorlog samen met haar zus oorlogsslachtoffers in Noord-Frankrijk verpleegde… en de grootst denkbare fout maakte.
Het mooiste aan deze roman? Dat vind ik het feit dat er, anders dan in de meeste oorlogsromans, geen dappere held die allerlei heldhaftige dingen doet ten tonele wordt gevoerd, maar een alledaagse huisvrouw die gewoon op haar eigen manier een steentje bijdraagt aan de oorlogsinspanningen. Daardoor – en door het feit dat Page ongemerkt zo veel historische feiten door het verhaal heeft geweven – krijg je een beeld van hoe de oorlog was voor de doorsnee burger. En toch is het door die alledaagsheid bepaald niet saai of oppervlakkig. Integendeel zelfs. Page heeft een invoelend verhaal neergezet, waarin ze moeilijke thema's en rauwe randjes niet schuwt.
De 'binnenkant' van 'Ik hoor bij jou' heeft dan ook zeker een stukje van mijn hart gestolen. Maar gelukkig ook wat overgelaten, dus binnenkort ga ik me maar eens aan haar eerder vertaalde roman 'De wapenzusjes' wagen. Want dit smaakte naar meer
Danielle Heerens
E-boek (ePub) (€ 9,99)