Om te ontsnappen aan haar eenzame en, in haar ogen, nutteloze leven, stopt psychologiestudente Sophie al haar tijd in haar scriptie over de ontwikkeling van de leefomstandigheden in de psychiatrische ziekenhuizen in Parijs in de naoorlogse periode tot het einde van de jaren zestig. Een van de centra waar ze zich in verdiept, is Jean-Pierre Falret, en haar onderzoek raakt in een stroomversnelling als ze onverwacht dozen vol archiefstukken krijgt, waarvan men dacht dat ze verloren gegaan waren. Daartussen vindt Sophie het dagboek van Beatrice, die vanwege haar anorexia in 1956 in het centrum was opgenomen. Maar dat bezorgt haar meer vragen dan antwoorden. Want waarom stopt het abrupt als Beatrice veertien is? En wat is er gebeurd met Anne en Chiel, over wie ze schrijft?
Dat vroeger niet alles beter was, wordt duidelijk in deze psychologisch getinte roman die middels brieven en dagboekfragmenten een beeld schetst van het reilen en zeilen binnen een psychiatrische inrichting halverwege de vorige eeuw. Want het is vrij onthutsend – en toegegeven, ook enigszins fascinerend – als je leest hoe men destijds dacht over (psychische) stoornissen zoals autisme en anorexia, en ermee omging. Daartegenover staat dat het er tegelijk op een treffende manier van getuigt dat liefde, aandacht en toewijding een helende kracht bezitten, als het gaat om de behandeling ervan. En het is met name deze kant van het verhaal, en niet wat je leest over Sophie zelf, die maakt dat je dan met ontsteltenis, dan met een glimlach en vrijwel steevast veel interesse blíjft lezen.
'Ons zwijgen en ons spreken' is een gevoelige roman die onderstreept hoe belangrijk medemenselijkheid en alles wat daarmee samenhangt is binnen de psychiatrie. Beslist lezenswaardig!
E-boek (ePub) (€ 9,99)