Als de tienjarige Rae op een dag ontdekt dat haar moeder er niet meer is, gaat ze gewoon door met haar leven, alsof er niets is gebeurd. Ze gaat naar school, zorgt voor haar hond Splinter, regelt het huishouden en laat zich verder met niemand in. En doen alsof er niets aan de hand is, gaat haar best goed af. Totdat haar buurvrouw Lettie haar op een dag nodig heeft. Als Rae besluit te helpen, ontstaat er geleidelijk aan een bijzondere vriendschap tussen haar en de oudere vrouw. Rae ontdekt dat ze niet de enige is die geheimen heeft en dat zij en Lettie elkaar misschien wel harder nodig hebben dan ze eerst dacht. Maar naarmate het vertrouwen tussen hen beiden groeit, neemt ook Raes angst toe. Er komt een dag dat ze de werkelijkheid onder ogen moet zien, en wat dan?
Het verhaal vertelt wat Rae na haar moeders dood (vrijwel) van dag tot dag meemaakt, wat ze voelt, denkt en zich herinnert, waarmee ze worstelt, hoe ze zich redt met al die grotemensendingen die opeens op haar bordje liggen… En wel zó dat je er onmogelijk koud onder kunt blijven. Want Emily zorgt er met haar vaardige en fijngevoelige pen voor dat je meevoelt met Rae, waardoor ze al snel een plekje in je hart weet te veroveren en je hoe beter je haar leert kennen, hoe meer je van haar gaat houden. (En dat geldt ook voor Splinter en Lettie.) Dat maakt dat je dit verhaal over vriendschap, veerkracht, kwetsbaarheid en verdriet maar moeilijk opzij kunt leggen als je er eenmaal in begonnen bent, en wanneer je het uit hebt eigenlijk niet wilt loslaten. Omdat het je dierbaar is geworden.
'Al die dingen nu jij er niet meer bent' is veel dingen – sterk geschreven, hartroerend, pakkend… – maar eerst en vooral een prachtroman!