Pastorale

Deze roman van Stephan Enter, Pastorale, speelt zich af in de zomer van de jaren tachtig.
Oscar en Louise wonen met hun ouders op een vervallen landgoed in het dorp Brevendal.
De moeder is strenggelovig en de vader, een zonderling, leeft teruggetrokken en vult het huis met kranten en boeken. Als hij zich goed voelt speelt hij piano.
In het dorp is ook een Molukse gemeenschap. Vanuit het dorp hebben de mensen geen contact met hen. Op een dag wordt Oscar uitgekozen om huiswerk naar zijn klasgenoot brengen. Niemand in de klas wil, iedereen heeft namelijk wel een mening over de Molukkers. Jonkie rookt en drinkt, heeft dreadlocks en is behoorlijk stoer.
Als Oscar bij de familie wordt uitgenodigd om op een avond te komen eten ziet hij hun gewoontes en manieren van dichtbij.
Louise komt van de universiteit terug naar huis. Ze heeft een minnaar waar ze mee gestopt is en omdat ze helemaal blut is lijkt het haar het beste om maar naar huis te gaan.
In het strenggelovige milieu met een moeder die er een sport van maakt om zo goedkoop mogelijk rond te komen, voelt Louise zich niet thuis. Op haar elfde heeft ze het geloof vaarwel gezegd en daardoor is er een voortdurend conflict met haar moeder.
Als ze een keer met haar moeder naar de kerk gaat, komen de herinneringen van vroeger terug en voelt ze zich even klein. Ze ziet de vrouwen met hun permanentjes en de jongeren vind ze braaf en niet al te snugger. In haar herinnering was er geen hoop, geen fantasie en geen spanning.
Ze gaat ook een kindernevendienst op zich nemen wat behoorlijk gevolgen heeft.
In het boek zitten wel leuke gedeeltes, maar het gaat veel over afstand van het gelovige denken en hoe dat in een gezin kan gaan.

Stephan Enter komt zelf uit een reformatorisch gezin en daardoor is hij bekent met deze leefregels.
Zijn schrijfstijl is vol mooie beelden en overpeinzingen, ik noem het bloemrijk. Bijvoorbeeld als hij zegt dat Louise in de zijbeuk van haar geheugen altijd de rituelen in de kerk, de geur van permanent en pepermunt, zouden blijven houden. Hij houdt ervan om lange zinnen te maken.
Toch had ik meer van verwacht van dit boek, omdat Grip( 2011) en Compassie (2015) allebei genomineerd waren.