Je zou er met gemak een flinke boekenkast mee kunnen vullen: boeken over en van Dietrich Bonhoeffer. Maar tussen al die titels moet je goed zoeken om er een te vinden waarin Maria von Wedemeyer voorkomt. Want hoewel ze zijn verloofde was, is er weinig over haar geschreven. Jammer, vond Amanda Barratt, want Maria was een dappere en opmerkelijke vrouw. Daarom besloot ze een boek toe te voegen aan de al bestaande verzameling. Een roman die niet gaat over Dietrich Bonhoeffer de dominee, theoloog en lid van het verzet, maar over de man achter zijn titels en daden: 'Dietrich, mijn liefste'.
Deze roman neemt je mee terug in de tijd, naar 1942, als Dietrich Bonhoeffer haar ontmoet: Maria von Wedemeyer, de kleindochter van een oude vriendin. Hij heeft haar zien opgroeien, maar nu is ze ineens veranderd in een aantrekkelijke en gevatte jonge vrouw. Wat Dietrich en Maria allebei niet verwachten, gebeurt: er bloeit een hartstochtelijke liefde tussen hen op. Een liefde die door de oorlog geen toekomst heeft en grote risico's in zich draagt en toch… ze laat zich niet tegenhouden – door niets.
Een uitzonderlijk (liefdes)verhaal, kun je dus wel stellen. En Amanda heeft dat uitstekend onder woorden gebracht. Ze is daarbij dicht bij de waarheid gebleven, die ze achterhaalde door talloze uren research, omdat ze hun verhaal zo accuraat mogelijk wilde weergeven. (Wat mijns inziens is gelukt.) Maar je hoeft er niet bang voor te zijn dat het een gevoelloos en afstandelijk geschiedenisboekverhaal is geworden dat het ene oor in gaat en het volgende weer uit. Want dat het is het totaal niet; eerder het tegenovergestelde. Het zit vol emotie en hartstocht, doet iets met je en blijft je bij.
En van dat soort goede verhalen gaat mijn boekenhart echt een tikje sneller kloppen. Daarom heb ik 'Dietrich, mijn liefste' met een permanent plekje in mijn boekenkast vereerd. En stiekem vind ik dat-ie ook zo'n plekje in jouw kast zou moeten krijgen. Uiteraard nadat je dit mooie verhaal hebt gelezen!