Ik ben dol op mooie jurken. Daarom verlekker ik me graag aan kiekjes van bruiloften, koninklijke bals, gala's en staatsbanketten; daar wemelt het tenslotte altijd van de prachtige japonnen. Maar laatst liet ik de foto's even links liggen voor een roman. 'Een tijd om nooit te vergeten' van Jennifer Robson, om precies te zijn. Omdat deze beloofde te gaan over een ge-wel-di-ge jurk: de bruidsjapon van niemand minder dan prinses Elizabeth. En daar moest ik natuurlijk álles over lezen. Dus ik dook in de wereld van duchesse, zijde, satijn, borduurgaren en meer van dat, en las het verhaal van Ann, Miriam en Heather.
Die eerste twee, Ann en Miriam, werken als borduurster voor Norman Hartnell en net na de Tweede Wereldoorlog worden ze uitgekozen voor het maken van de eerdergenoemde bruidsjapon. Een unieke kans! Meer dan een halve eeuw later krijgt Heather, Anns kleindochter, na het overlijden van haar oma een paar geborduurde bloemen. Ze ontdekt al snel dat dat dezelfde zijn als de bloemen op de bruidsjapon van prinses Elizabeth en dan gaat ze op onderzoek uit…
De verhalen van de drie vrouwen wisselen elkaar af en vormen een onweerstaanbaar geheel, want als je eenmaal in deze roman begonnen bent, is er geen wegleggen meer aan. Dat gold in elk geval voor mij. Ik vind hem zó mooi. (Zeker een van de beste vijf die ik dit jaar las.) Natuurlijk vooral vanwege het verhaal an sich, waarin Robson een fascinerende en enerverende wereld tot leven wekt die me ontzettend boeide. Maar ook haar meeslepende, levendige vertelstijl vind ik een groot pluspunt, evenals het feit dat alle ingrediënten van een goede roman – romantiek, diepgang, hartzeer, hoop, mysterie – aanwezig zijn.
Als je het mij vraagt, is 'Een tijd om nooit te vergeten' het beste van Rachel Haucks romantische romans en Melanie Dobsons historische romans ineen. Oftewel: een must-read en perfect voor deze thuisblijfkerst.