Jackson heeft namelijk de opdracht om een vermiste koetsier op te sporen en Kit is de aangewezen persoon om hem te helpen, vanwege haar kennis van het criminele circuit en de achterbuurten van de stad. Het vergt wat overredingskracht om haar zover te krijgen, maar uiteindelijk stemt ze toe, vooral omdat ze zelf ook graag wil dat de koetsier gevonden wordt. Samen gaan ze op onderzoek uit in de donkere steegjes en ondergrondse wereld van Londen en naarmate ze langer met elkaar optrekken, komt Jackson tot de ontdekking dat de wereld niet zo zwart-wit is als hij dacht. En dat er nog veel grotere gevaren dreigen voor hem en Kit, die niet zo slecht is als je van een dievegge zou verwachten…
Zoals je leest, is dit keer voor een vrij ongewone setting gekozen; eentje die je niet zo snel tegenkomt in historische romans. Maar als je het mij vraagt, is het een voortreffelijke keuze, want deze omgeving blijkt garant te staan voor een origineel en ontzettend boeiend verhaal. Al moet ik toegeven dat dat laatste – dat het zo boeit – ook voor een groot deel te danken is aan de manier waarop het verhaal wordt verteld. Want Michelle doet dat met een flinke dosis humor, veel vaart, vermakelijke straattaal, historische details, een groot aantal onvoorziene plotwendingen, spanning en romantiek (maar dan de pittige versie, en niet de suikerzoete wat verfrissend is), zodat je aandacht gewoon geen kans krijgt om ook maar één moment te verslappen en je maar één ding wilt: verder lezen.
En som je al die pluspunten bij elkaar op, dan kun je mijns inziens maar tot één conclusie komen: 'In naam van de kroon' is een roman waar je er wel tien van lust, omdat het zo'n verrukkelijk, goed geslaagd verhaal is. Dikke aanrader!