Sparrow Evans voelt zich diepongelukkig na de dood van haar broertje, waarvan ze zichzelf de schuld geeft. En dat laatste geldt eveneens voor Delilah; ze houdt Sparrow er verantwoordelijk voor dat haar zoontje is verdronken en het verdriet van zijn verlies drukt zwaar op haar. Als het gezin Evans in april 1956 verhuist naar Pennsylvania, waar ze een zwarte dominee nodig hebben, hoopt Delilah op een nieuwe start voor haar en Sparrow, maar het verdriet en de schuldgevoelens blijven. Dan ontmoeten ze Emma, de Amish-buurvrouw, die ook met een schuld en verdriet rondloopt, en het thuis moeilijk heeft en beiden raken bevriend met de blanke vrouw. Maar zal deze vriendschap hen helpen en Delilah en Sparrow weer bij elkaar brengen, of wordt alles alleen maar ingewikkelder?
In dit goedgeschreven, diepgaande verhaal schept Elizabeth dat wat in de Verenigde Staten van de roerige jaren vijftig vorige eeuw als niet-wenselijk werd beschouwd en als gevolg daarvan nauwelijks voorkwam: een vriendschap tussen blank en zwart. En zoals ze die heeft uitgewerkt, is een compliment waard. Ze laat de schijnbaar onoverkomelijke verschillen die Emma, Delilah en Sparrow uiteen zouden moeten drijven, zoals hun afwijkende huidskleur, het afleggen tegen de verbindende kracht van gedeeld verlies, verdriet en veroordeling. Waardoor de twee vrouwen en Sparrow uiteindelijk los van elkaar en op hun eigen manier ondervinden hoe bevrijdend en helend vergeving kan zijn. En daarin schuilt een tijdloze, krachtige boodschap voor vandaag de dag.
'Het gefluister van het water' is een veelbewogen roman over een onwaarschijnlijke vriendschap, die je regelmatig de adem doet inhouden – zo aangrijpend. Maar ook zó mooi.
E-boek (ePub) (€ 9,99)