Ds. Joh. van der Poel (1909-1981) was niet alleen binnen zijn eigen
kerkverband, de Oud Gereformeerde Gemeenten, maar ook daarbuiten
een geliefd predikant. Vanwege zijn singuliere gaven, zijn godvruchtige levenswandel
en zijn beminnelijk karakter nam hij een grote plaats in onder
allen die de bevindelijk gereformeerde leer zijn toegedaan. In deze bundel
van zeven preken behandelt hij een aantal Psalmen. Typerend is de grote
ernst waarmee hij het leven van allen die de Heere liefhebben tekent,
maar evenzeer de indringende waarschuwing waarmee hij allen die buiten
Christus zijn aanspreekt. Hen wijst hij indringend en liefdevol op de mogelijkheid
van zalig worden door de geheel enige Borg en Middelaar
