Op het moment dat dit verhaal begint, is Anne achttien jaar en staat ze op het punt om haar droom waar te maken: studeren aan de universiteit in Redmont – vér weg van Avonlea en het Groene Huis. Ze gaat er samen met Priscilla heen en in Redmont sluit Philippa zich bij de vriendinnen aan, en ze hebben een heerlijke tijd met elkaar; helemaal als ze van hun pension verhuizen naar het schattige Patty's Place en Stella en haar tante zich bij hen voegen. Ook Gilbert, Annes vriend uit Avonlea, studeert aan de universiteit en hij zoekt haar regelmatig op. Annes vriendinnen vinden hem leuk, voor Anne is hij echter gewoon een goede vriend. Maar dan maakt hij op een dag zijn gevoelens voor haar kenbaar en dat laat Anne in verwarring achter.
En dit is lang niet het enige wat er gebeurt in deze fase van Annes leven, er is nog veel meer. Sterker nog, bijna elk hoofdstuk staat garant voor een nieuwe belevenis. Die zijn iets 'volwassener' dan de avonturen van de jonge Anne en daardoor wat minder amusant, vind ik. Maar dat voorkomt niet dat je tijdens het lezen Annes wereld in wordt gezogen. Het is alsof je eveneens in Redmont verblijft (of in Avonlea, als Anne voor een tijdje terugkeert naar het Groene Huis) en alles – het fijne en romantische, maar ook het verdrietige – met Anne meebeleeft. Wat er, samen met de poëtische zinnen, de lieflijke beschrijvingen die je doen wegdromen en de nostalgie die het verhaal ademt, voor zorgt dat je een paar uurtjes geniet.
Althans, dat is het geval als je, net als ik, van dit soort boeken houdt. Als je hart sneller gaat kloppen van feelgood in een fijn, nostalgisch jasje. Voor wie dat doet, is 'Anne van het eiland' dan ook een eersteklas leestip.
