Dat een titel en omslag van een roman niet altijd alles over het verhaal zeggen, bleek maar weer toen ik onlangs 'Het sprookje van de eeuwige zomer' van Susan Crandall ergens achter uit mijn kast viste. Want zeg nu zelf… die titel belooft een fijn feelgoodverhaal, toch? Om nog maar te zwijgen over het beeld. Dat heeft in zekere zin iets idyllisch, iets liefs, vind ik. Maar 'lief' en 'idyllisch' en 'feelgoodverhaal' zijn drie omschrijvingen die niet echt van toepassing zijn op deze roman…
Als Tally James op een dag naar het nieuws kijkt, ziet ze namelijk opeens haar jongere broer op tv… omdat hij wordt verdacht van moord. In één klap komen de herinneringen aan haar jeugd naar boven en de meeste daarvan zijn niet zo gelukkig. Desondanks besluit Tally terug te keren naar huis om de confrontatie met haar verleden aan te gaan. Eenmaal daar ontdekt ze het afschuwelijke familiegeheim dat al generatieslang het leven van haar familie bepaalt. En dan moet blijken: is het mogelijk om die ban te breken en weer voor het goede te kiezen… of niet?
Antwoord op die vraag zal ik hier maar niet geven. Dat mag je zelf gaan ontdekken, als je er nieuwsgierig naar bent. Maar ik kan wel zeggen dat deze roman, die bestaat uit twee verhaallijnen – een die zich afspeelt tijdens de jeugd van Tally en een waarin ze volwassen is – heel duidelijk schetst wat voor verstrekkende en ingrijpende gevolgen het kan hebben als ouders hun kinderen aan hun lot over te laten. Maar Susan onderstreept ook dat de kracht van vergeving daarboven uitstijgt en dat er altijd verzoening mogelijk is. Als je maar bereid bent het verleden los te laten, want alleen als je dat doet, kun je verder.
Als het mogelijk was, zou ik 'Het sprookje van de eeuwige zomer' bij dezen boven op je TBR-stapel leggen. Want ik vind deze aangrijpende en enigszins beklemmende roman zeker het lezen waard. Maar omdat dat een beetje lastig wordt, zeg ik maar gewoon: lees hem een keer!
e-boek]
ePub e-boek