Na het overlijden van haar ouders keert Emma Malloy noodgedwongen terug naar haar geboorteplaats, het mijnstadje Coal River. Door haar werk in de mijnwinkel komt ze er al snel achter hoe zwaar de mijnwerkers en gezinnen het hebben – ze wordt vooral geraakt door het lot van de 'brekerjongens': de jonge kinderen die de hele dag kolen uitzoeken tussen gevaarlijke machines – en hoe onrechtvaardig deze mensen behandeld worden. Deze ontdekking doet haar besluiten om ervoor te zorgen dat hun recht wordt gedaan. Dat wordt haar niet door iedereen in dank afgenomen, zo blijkt, maar Emma houdt, mede dankzij de hulp van mijnwerker Clayton Nash, vol en riskeert alles om haar doel te bereiken.
En omdat ze zich voor dat laatste onder de mijnwerkersbevolking begeeft en mee de mijn in gaat, én Ellen Marie zo veel mogelijk dicht bij de historische feiten blijft, word je je er als lezer van bewust hoe het leven voor de mijnwerkers(gezinnen) destijds was. Het is soms zelfs bijna alsof je erbij bent, zo realistisch komt het vertelde over, zo dichtbij komt het. Je kunt de wanhoop en angst van de moeders bijna proeven, het gevaar dat dreigde voor mijnwerkers haast voelen en het onrecht dat deze mensen werd aangedaan, gaat niet alleen Emma aan het hart, maar ook jezelf. Maar naast al dit 'zwarte' zijn er (gelukkig) ook lichtpuntjes, die maken dat dit verhaal niet alleen hartverscheurend en aangrijpend – niet deprimerend – is maar ook hoopvol.
Op mij had dat het effect dat ik 'De brekerjongens' – soms met een brok in de keel – achter elkaar uit las. En dat ik deze roman alleen maar kan omschrijven als 'aanrader'. (Zelfs al is het einde dan net iets té rooskleurig.)
e-boek]
ePub e-boek