Naar reformatorisch besef zijn aan het christelijk geloof drie kernen eigen: berouw, bevrijding en bekering. De Heidelbergse Catechismus typeert dit met de begrippen ellende, verlossing en dankbaarheid. Over de verhouding van deze drie aspecten van het geloofsleven bestaat soms onduidelijkheid en zelfs onenigheid. De auteur van De drie stukken beoogt op dit punt enige verheldering aan te brengen met behulp van het gedachtegoed van Luther, Calvijn en Kohlbrugge. Hij gaat onder meer in op de vraag naar de rangorde van de 'drie stukken', naar hun samenhang, naar de functie van Wet en Evangelie en naar de relatie tussen rechtvaardiging en heiliging. De opzet van dit boekje is praktisch-pastoraal.
