Tussen vlees en pixels

Ik was geen stil kind dat niet hield van knuffelenIk was geen drie jaartoen ik weer naar de dokter moestIk moest überhaupt nooit naar de dokteren ik was nooit drie jaarTussen vlees en pixels is een verzameling rauwe, maar zorgvuldig gecomponeerde gedichten over angst, pijn en onderkoelde woede. Uit de woorden spreekt ook heel veel liefde, levenslust en humor, en er is sprake van een onuitroeibaar optimisme. Dit is de stem van iemand die zich een leven lang overbeschermd heeft gevoeld en alle goedbedoelde hulp nu met een Bowserbrul van zich afwerpt. De stem van een mens van vlees dat zich al sterk voelde als hij gamede en uit pixels bestond; nu voelt hij die kracht eindelijk ook in het echte leven.